stripINFO.be Forum - UGC

Scenario : Frank Giroud Tekeningen : Marianne Duvivier- Uitgeverij: Dupuis Collectie Impressie(s)

Een tijdje geleden ontdekte ik de reeks Geheimen in de collectie Impressie(s) van Dupuis. Deze stripreeks, verschenen tussen 2004 en 2006, rust op de sterke scenario’s van de helaas veel te vroeg overleden Frank Giroud.
De twee delen weten meteen te boeien en houden de lezer in hun greep tot de laatste bladzijde van het tweede album. Het is zo’n verhaal dat je niet loslaat.

De tekeningen van Marianne Duvivier riepen bij mij soms herinneringen op aan het werk van François Bourgeon. Haar stijl is even realistisch, met een uitgesproken gevoel voor detail en sfeer. Ze gebruikt haar beeldtaal echt als vertelling: vaak dragen de tekeningen het verhaal zonder veel tekst. Opvallend is ook de prominente aanwezigheid van vrouwelijke personages, iets wat eveneens aan Bourgeon doet denken, al zal de scenarist daar ongetwijfeld een bepalende rol in gespeeld hebben.

Net als in "De slang onder het ijs" serveert Giroud hier een indringend familiegeheim. We maken kennis met de zussen Annette en Hélène Picot, beiden studerend in Parijs, die op bezoek zijn bij hun ouders ergens in de Auvergne. Wanneer hun vader onverwacht zelfmoord pleegt, krijgt het verhaal meteen een donkere wending.

Giroud gebruikt vervolgens twee historische tijdsbeelden die elkaar spiegelen. Enerzijds de razzia van het Vélodrome d’Hiver in 1942, een van de donkerste hoofdstukken uit de Franse geschiedenis. Anderzijds de studentenprotesten aan de Sorbonne in1968, die uitgroeiden tot de Mei ’68-beweging en Frankrijk wekenlang op zijn kop zetten.

Annette begint een zoektocht naar de reden achter de zelfmoord van haar vader en stuit zo op een verborgen verleden. Tijdens een bezoek aan het ziekenhuis, met de vriend van haar zus die gewond werd tijdens de studentenrellen, wordt ze herkend door een verpleegster. Die meent in haar de dochter te zien van een jonge vrouw die zij tijdens de razzia van 1942 in Drancy ter wereld heeft geholpen en daarna zelf heeft opgevoed als haar eigen dochter tot het einde van de oorlog. Die onthulling zet Annette op het spoor van een andere identiteit en voert haar terug naar de verblijfplaatsen van haar vader uit die periode. Gaandeweg komt ze tot een onthutsende conclusie over haar afkomst en familiebanden.

Maar het verhaal reikt nog verder wanneer ze uiteindelijk ook het politiedossier uit 1942 kan inkijken. Wat daar aan het licht komt, vormt het definitieve scharnierpunt van het familiegeheim.

Het verzwijgen van ware afkomst van Annette was als een splinter die 26 jaar is blijven steken in het leven van het gezin. Een splinter die uiteindelijk met de nodige pijn aan het oppervlak zal komen
Maar ook de informatie die uiteindelijk in het archief naar boven komt zal Annette niet verzwijgen voor haar ‘halfzus’ . Hoewel dit zeer pijnlijk te aanvaarden is zal Hélène dit uiteindelijk wel moeten kunnen verwerken.

Hoewel dit prachtig uitgewerkte scenario, dat visueel sterk wordt ondersteund, voortdurend speelt met de spanning tussen zwijgen en spreken en lijkt te suggereren dat in bepaalde gevallen “spreken goud is en zwijgen zilver”, houd ik de informatie uit het politiearchief toch nog even voor mezelf.

Pjotr 06-2026