Het debuutnummer van Diabolik (1962) in Italië was getekend door Angelo Zarcone, een man van wie weinig bekend is (hij liep op klompen!). De omslag van dat blad werd getekend door Brenno Fiumali.

In 1982 willen de schrijfsters van de serie weten waar Zarcone rondhangt. Er komt een feestje aan, want hun krant bestaat 20 jaar en ere wie ere toekomt: Zarcone hoort daar bij te zijn. Hij is echter absoluut onvindbaar. De krant maakt dan zelfs foutjes bij het vaststellen van zijn naam.

In 2005 tekent Fiumali een tweetal portretten van zijn oud-collega.

In 2019 verschijnt er een documentaire, waarin het hypothetische leven van Zarcone wordt gereconstrueerd. De titel van deze documentaire is ‘Diabolik is me’. Het verhaal is pure fictie.

In 2024 brengen striphistoricus Gianni Bono en schrijver Raffaele Mangano een boek uit dat wel is gebaseerd op getuigenissen en documentatie. Zarcone is als schilder doorgegaan, nadat hij wat geld verdiende met het tekenen van strips, waaronder enkele pornografische, waar hij niet trots op was, net als op het tekenen van de moordenaar Diabolik.